... این روزها دلمان یک چیزهایی میخواهد... یک چیزهایی که دست بر قضا چیزهای زیادی هم نیستند اما حالمان را خیلی خوب میکنند... دلمان میخواهد خانه‌ای داشته باشیم که برای خودمان باشد و مادر جانمان طبقه بالای خانه‌یمان خانه‌یشان باشد... و همین نوگلی که معرف حضورتان هستند را هم داشته باشیم به انضمام اینکه ایشان خیلی آرامتر و ریلکس تر و حرف گوش‌کن‌تر و ... باشند مضاف بر‌اینکه زین‌ پس جیش‌شان را هم بگویند و آقای همسرمان نیز همین شکلی که هستند باشند فقط از نوع خنده رویش و هر صبح مثل همین حالا به حول و قوه الهی بروند سرکارشان ولی به دل خوش همانجا بمانند تا اله شب!!! لطفاً  فکر نکنید که ما خیلی ظالم هستیم فقط اکنون که داریم این نوشته را می‌نویسیم دیشبش با آقای همسر جان بر سر پاره‌ای از مسائل که بسیار بسیار مهم و قابل تأمل بوده‌اند دعوا کرده و حالا در قهر بسر می‌بریم... با وجودیکه اکنون هر چه به ذهنمان فشار می‌آوریم دلایل نامعلوم و مبهمش که آن وقت خیلی غیر قابل انکار نیز می‌نمود، اصولاً و کلاً یادمان نمی‌آیند که چه بوده‌اند لیک این را به یاد می‌آوریم که دیشب می‌اندیشیدیم بهتر است ایشان تا اله شب سر کارشان بمانند .... بگذریم.... دلمان میخواست خانه‌یمان روبروی یک مغازه گلفروشی بود و گل فروشش یک پیرمرد خیلی خیلی مهربان و خوش اخلاق بود که همیشه تا دیروقت مغازه‌شان باز بود و یک چراغ نئون کم رنگی هم داشت که همیشه روشن بود و از پنجره تاقمان نمایان بود و ما هی از ایشان گل می‌خریدیم، هی گل می‌خریدیم ... و دوست داشتیم خودمان هر وقت عشقمان می‌کشید می‌رفتیم سر کار مان و هر وقت عشقمان نمی‌کشید اصلاً نمی‌رفتیم سر کارمان! و این نوگل بیچاره‌مان آنقدر مورد توجه‌مان قرار داشتند که وقتی می‌رسیدیم خانه هی یکریز نمی‌نالیدند که بغلمان کن ... بغلمان کن... و موقع خوردن و موقع خوابیدن و موقع تلویزیون دیدن و موقع دستشویی رفتن و موقع حمام رفتن و آشپزی کردن و رفتن به پشت بام و خرید کردن، هی نمی‌گفتند بغلمان کن ...بغلمان کن ... و کاش هی ما فکر نمی‌کردیم داریم در حق این نوگل ظلم روا می‌داریم چون از ساعت شش صبح تا پنج عصر نمی‌توانند ما را ببینند... و کاش صبح‌ها که از خواب بیدار می‌شدیم همیشه از نصفه شب باران می‌آمد و صبح هم هی ادامه می‌داشت و خانه‌یمان یک ایوان خیلی بزرگ هم داشت که می‌توانستیم سراسر نرده‌هایش را پر از گلدان گل کنیم و هر گلدان را یک نوع گل با یک رنگ متفاوت می‌کاشتیم و بعد ما گاهی می‌آمدیم در ایوان بارانی زیر سقف می‌نشستیم و یک شیر شکلات گرم می‌نوشیدیم و دوست داشتیم که یک میز گرد هم در خانه‌مان داشتیم... اینروزها به این نتیجه رسیده‌ایم که از اینکه میان این همه گوشه و زاویه گیر افتاده ایم لجمان خیلی در می‌آید و دوست داشتیم همه چیزهای خانه بدون گوشه و کنار باشد!... در همین حیث و بیث کاش یک معجزه‌ای، چیزی هم رخ می‌داد و به حول و قوه الهی این موضوع دندانپزشکی رفتن و عکس از کمر گرفتن که از پارسال به تعویق انداخته‌ایم و هم اکنون یکی از معضلات بزرگ زندگیمان محسوب می‌شوند و فکرشان کم کم دارد دیوانه‌مان می‌کند منتفی می‌گشت ... کاش یک ماشین درست و درمان هم برای خودمان داشتیم که هیچوقت در پارکینگ پارکش نمی‌کردیم و همیشه جلوی درب خانه می‌گذاشتیمش ... دلمان می‌خواست تا شعاع حداقل 2 کیلومتری خانه‌یمان هیچ همسایه‌ی محترم و نسبتاً محترمی نداشتیم که بروند از صبح تا شب روی اعصابمان ... و دوست داشتیم این اس ام اس های تبلیغاتی کوفتی هیچوقت به موبایلمان نمی‌آمد و حداقل قدرتی داشتیم تا می‌توانستیم صاحب محترم آن اس ام اس را به خاک و خون بکشیم تا کمی حالمان بهتر شود ... مجدداً یادآوری می‌نماییم که در کلیه موارد بالا، هوا همیشه بارانی باشد که صدای بارانش هی تیک تیک به کولر بزند و هی رعد و برق شود البته از نوع خفیفش که نترسیم و هی باران بیاید و هی باران بیاید و نوع بارانش در نم نم و تند و یکریز با هم متفاوت باشد تا تنوعی هم داشته باشد و ما هروقت از پنجره خانه به بیرون نگاه می‌کنیم آسفالت خیس و براق باشد... و ترافیک هم اصلاً و ابداً موجود نباشد... آه...